Syscata : Blog บอกเล่าเล่นหุ้น

เล่นหุ้นผ่านเน็ต เล่นหุ้นออนไลน์ เล่าเรื่องเรื่อยเปื่อย Online

สาขาบัญชี ฝึกงานมหาโหด *ตำแหน่งผู้ช่วยผู้สอบบัญชี

มันสุดจะทนแล้วโว้ย! การฝึกงานที่เหมือนทำงานจริงมันก็ดีอยู่ แต่จะให้มาทำงานหกวันต่อสัปดาห์ ตั้งแต่แปดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น *หรือความจริงเลิกสามทุ่มจนตีสอง ห้าโมงเย็นอะไม่เคยได้เลิกหรอก* แค่แบบนี้มันก็ไม่อยากจะทนแล้ว ยิ่งมาเจอคุณหัวหน้าที่ไม่ว่าตัวเองจะทำอะไรก็ไม่ผิด ลูกน้องผิดตลอดแบบนี้ ขอบอกรับไม่ได้ว่ะ

ความจริงก็ไม่ได้ชอบไม่เคยชอบงานด้านนี้หรอกนะ และไม่ได้อยากจะทำงานด้านนี้ด้วย เพียงแค่สอบติดก็เลยเรียนๆไปเท่านั้น ที่บ้านมีงานรออยู่แล้วจะเรียนอะไรก็เรียนไป ในเมื่อไม่ชอบเราก็ไม่ค่อยรับหรอกความรู้ที่เรียนๆไป รู้แค่พื้นๆ จะให้ตอบถูกทุกคำถามได้ไงวะ ในเมื่อเวลาสอบยังไม่เคยทำได้เต็มเลย แ-ด! ฐานะก็บอกอยู่ว่านักศึกษาฝึกงาน หมายถึงว่าเรานั้นกำลังฝึกฝนกำลังศึกษางานจริงอยู่ ไม่ใช่พนักงานที่พอมีความรู้ความชำนาญมาบ้างแล้ว ถ้าผมพนักงานแล้วถูกคุณถามแล้วตอบไม่ได้นี่สิค่อยมาว่ากัน ให้ทำงบการเงิน รูปแบบเกิดผิดขึ้นมาผมโดนด่า ไม่อยากจะบอกเลยว่า ผมไปเอารูปแบบที่คุณนั่นแหละทำไว้มาส่ง เซ็ง!

สำหรับผู้ที่ใฝ่ฝันว่าอยากจะเป็น CPA หรือ TA จำไว้ คุณต้องทำงานในตำแหน่งผู้ช่วยผู้สอบไปก่อน เพื่อศึกษาเรียนรู้วิชาการตรวจสอบบัญชี ถ้าคุณได้หัวหน้าที่ดี เขาจะช่วยคุณและส่งเสริมคุณไปสู่เป้าหมายที่ตั้งไว้ได้ ซึ่งหมายถึงการได้เป็น CPA หรือ TA แต่ตำแหน่งผู้ช่วยผู้สอบบัญชีนี้งานหนักกว่า CPA หรือ TA ที่รับเซ็นต์งบซะอีก เพียงแค่ว่าถ้าเกิดงบที่คุณตรวจสอบไปนั้นและผู้สอบเซ็นต์แล้ว เกิดผิดพลาดขึ้นมาแล้วสรรพากรจับได้ ผู้สอบที่เซ็นต์เท่านั้นที่ต้องรับผิดชอบคุณรอด เย้! สะใจมั๊ย 😀

สุดท้าย สำหรับผมความจริงงานนี้มันก็ไม่ได้แย่นัก แต่เจอหัวหน้าแย่ๆ ก็อย่าไปทำมันเลย ถ้าผมมีหัวหน้านิสัยดีกว่านี้ ผมก็คงจะรู้สึกชอบอาชีพนี้ขึ้นมาบ้าง แต่ผมก็ยังต้องทนต่อไป เพราะฝึกงานเป็นวิชานึงที่เก็บหน่วยกิจซะด้วย เดี๋ยวไม่จบ ฮาฮ่า แต่น่าจะเปลี่ยนชื่อจากวิชาฝึกงาน เป็นวิชาฝึกความอดทนจะเข้าท่ากว่านะ 😀

Filed under: เล่าเรื่อง, , , , , , , ,

เรียนไปทำไม? เมื่อเรียนแล้วไม่ได้ใช้

ผมก็เป็นคนหนึ่ง ที่กำลังศึกษาอยู่ในระดับอุดมศึกษา โดยเรียนสาขาวิชาที่ตัวเองไม่ได้ชอบ ไม่เคยคิดว่าจะได้เรียน แต่ก็เรียนเพราะว่าสอบติดที่นี่ที่เดียว

ย้อนไปตอนที่ยังเป็นนักเรียนมัธยม วิชาแนะแนวดูเหมือนจะเป็นวิชาที่ช่วยทำให้เรารู้จักตัวเองมากขึ้น เป็นการนำให้เรารู้ว่า เราชอบอะไร เก่งด้านไหน ถนัดอะไร และสุดท้ายสมควรที่จะเรียนต่อ มหาวิทยาลัยในสาขาวิชาอะไร แต่ก็ไม่ได้บอกว่าเราควรจะทำอาชีพอะไร บอกตามตรงว่า ตอนที่ผมเลือกลงสาขาวิชาตอนแอตมิตชั่นนั้น ผมไม่ได้คิดถึงเรื่องอาชีพเลย คิดแค่ว่า เราพอจะสามารถเรียนอะไรได้เท่านั้นเอง

พอมาถึงเวลานี้ก็กลายเป็นนักศึกษาปี 3 ไปแล้ว สาขาที่ตัวเองเรียนอยู่ก็กลายสาขาที่เราไม่ได้ชอบ บวกกับตอนนี้ที่รู้ตัวแล้วว่า แม่จะส่งเสียให้เรียนป.โทอีก แต่เป็นคนละสายวิชาซะงั้น เนื่องด้วยครอบครัวมีกิจการเป็นของตัวเอง และต้องการคนสืบสานกิจการต่อ ซึงก็มีแค่ผม ที่เป็นลูกคนเดียว ดังนั้นผมจึงจำเป็นต้องเรียนป.โทต่อ เพราะตามกฏหมายของกิจการที่ครอบครัวผมทำอยู่ ผู้ที่จะบริหารงานได้ต้องจบคณะนี้เท่านั้น ก็กลายเป็นอันว่า ไม่ต้องใช้ความรู้ที่เรียนไปสี่ปีเลย เหมือนบทความที่คุณ khun_aut ได้เขียนไว้ในหัวข้อ วิชาสุดท้าย … ที่มหาวิทยาลัยไม่ได้สอน ! คือ “ทุกปี เด็กไทย(หลายแสน) ไม่รู้จะเรียนอะไรดี” เลือกลงสาขานู้นสาขานี้ไปงั้นๆ สุดท้าย..

เราก็อาจจะต้องมาเรียนใหม่ เหมือนที่ผมกำลังจะทำก็เป็นได้ (ในส่วนใหญ่ผมคิดว่าปี 1 ที่ไม่ชอบวิชาที่ตัวเองเรียนก็คงจะซิ่วไปแล้วล่ะ ส่วนน้อยนักที่จะอดทนแบบผม)

Filed under: เล่าเรื่อง, , ,

Credit : Syscata

บทความที่ผมเขียนขึ้น ผมใช้ความคิดของผม ผมไม่ได้ไป Copy ใครมา ถ้าคุณจะเอาไปเผยแพร่ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ไม่ต้องให้เครดิตก็ได้ แค่บทความของผมเป็นประโยชน์กับคนอื่น ผมก็ดีใจแล้ว

แต่! ได้โปรด จะไม่ให้เครดิตก็ไม่ต้องให้สิ แต่อย่าเอาบทความผมไป แล้วไปใส่เครดิตคนอื่น เฮิ๊ทว่ะ เวรี่ เวรี่ อ่ะ

Add to Technorati Favorites
Page Rank
มีนาคม 2017
พฤ อา
« ส.ค.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
2728293031  

เปิดอ่านกันแล้ว

  • 537,733 ครั้ง จำไว้พรุ่งนี้มาดูใหม่

Make Money : สร้างรายได้ กู้ชาติ

ใส่ Email ของคุณ เพื่อรับอัพเดทบทความจาก Syscata : Blog ผ่าน Email

Join 63 other followers

Free Hosting Free Domain

CO.CC:Free Domain